Chris goes healthy: de (hartige) verleiding

30 0

Supermarkten hangen altijd zo heerlijk vol met luchten van gebraden vlees, vers brood en andere lekkernijen. Zo ook de mijne, alhoewel ik er slechts een pak wasmiddel hoefde te halen.

Het was m’n redding. Gelukkig had ik namelijk tijd nodig om even uit te vogelen in welk rek m’n middeltje nou stond. Voor je het weet heb je namelijk het verkeerde pak te pakken en zijn je witte sokken ineens zwart. Missie in deze winkel geslaagd.

Maar toen was er de welbekende Hema, en laat hetgeen ik nodig heb nou net in de voedingshoek staan! Goed, slechts een pakje Senseo, maar het afrekenen – als je niet ver door wil lopen – kon alleen bij de vleesafdeling. En daar lagen de plakjes vleeswaren – rauwe ham en casselerrib – me aan te staren. Ze smeekten bijna: ‘eet mij, eet mij’. Zo soft als ik ben zondig ik, en pak ik een plakje rauwe ham.

Even dat gevoel van een bite in m’n mond, zo denk ik, want veel is er van m’n oude eetpatroon in de morgen niet meer over. Ik voel me schuldig, dat ik de zonde niet de baas kon zijn. Het dreunt gelukkig (nog) niet door tot de rest van de dag. Hoewel één plakje ook geen kwaad kan, toch? Nou, het is niet zozeer de rauwe ham, maar wel dat ene plakje. Want vele plakjes maken samen één grote plak. En ik maar denken dat het gemakkelijk was, mijn oude (eet)gewoontes af te leren. Mooi niet, dus.

Want ik weet waarvoor ik het doe: sinds m’n drastische switch – van lekkerbek naar voorzichtige eter – voel ik me vitaler. In de avond had ik zelfs nog energie voor tien, en moest ik mezelf dwingen om het rustiger aan te doen.

Dus gelukkig, ik weet me nog net te beheersen een pakje vleeswaren mee te nemen. Want in de koelkast – zo wist ik – stond nog een blikje met omega 3 vetten: sardientjes.