Ik heb een Telekids moment. Twee zelfs. Ooit stuurde ik een brief en werd die voorgelezen tijdens de uitzending, de tweede ervaring was geheel onverwachts (maar toch mooi). Wat baalde ik die dag dat ik geen fotocamera had. Maar er komt misschien nog een mogelijkheid.

Als ik zeg dat Telekids ‘a way of life’ was, zeg ik waarschijnlijk niets vreemds. Want niet alleen presentatoren en redactie werkten volop aan het programma met als uitkomst ‘collectieve meligheid’ op zaterdagmorgen (en zondag gesloopt in bed), ook de kiddo’s van toen – althans, zij die mochten kijken – waren soms met niets anders bezig. Droomden over een gouden toekomst, misschien wel bij dit programma. Of het voelde als dé familie die je nooit hebt gehad. Die familie die niet continu zat te muggenziften dat je toch écht aan je huiswerk moest beginnen en waar je herkenning of erkenning vond.

Mijn eerste Telekids-moment is zoals zovelen dat hebben gehad. We gaan terug naar 1995, het laatste jaar dat ik op de Veluwe woonde. Net als zoveel kinderen had ik de euvele moed een tekening in te sturen naar het programma. Het resultaat was een week later zichtbaar: mijn boekje met tekeningen kwam in beeld. Met toen nog een andere achternaam (ik heb sinds 1997 de achternaam van m’n moeder). Tot zover mijn eerste ervaring.

We schuiven vier jaar op. Een druilerige woensdag in augustus 1998, nét voor de scholen begonnen. Het veertiende levensjaar dat ik rondliep en een dagje ging ‘treintrotten’ – rondtrekken door Nederland. De reis bracht me richting een plaats tussen Utrecht en Amsterdam, precies op de helft. Daar stonden grote huizen én worden de programma’s opgenomen waar wij ‘s-avonds voor thuis bleven: Hilversum.

RTL stond op m’n lijstje om kort langs te gaan. De voormalige studio’s op industrieterrein Kerkelanden kende ik al, eerder was ik met m’n wijlen vader mee naar een televisieopname aldaar. Deden we vaker; we kenden ook het Mediapark al. Aangekomen op Kerkelanden, zag het er uitgestorven uit. Los van de gebouwen die de achtergrond vaak sieren, leek het in geen geval op de ‘uitgelaten bende’ die op zaterdagochtend figureerde tijdens programma-onderdelen als de Mega Blubber Power Race en de Movie Race.

Eén van de studio’s – nummero drie – is echter vanaf de straat zichtbaar én die had de deur openstaan. Via die deur werden immers de decorstukken in en uitgereden. Niks te zien, en zo nieuwsgierig als ik ben, loop ik de deur door. Natuurlijk verwacht je dan een ‘ssssst! Opnames!’ of een compleet kale ruimte, maar het was alsof ik m’n ouderlijk huis na jaren betrad. Daar stond het – toen nog – nieuwe decor van Telekids. Volledig opgebouwd en klaar voor een nieuw seizoen.

Een shot adrenaline schiet door m’n lichaam. M’n ogen worden groter en m’n adem stokt. ‘YES’ is het enige dat ik kan uitbrengen. Yes, yes, yes! Ik betrad de wereld waar velen alleen maar via een schermpje naar konden kijken. Daar stond ik dan: in de studio van Telekids.

Of er op dat moment verder een hond aanwezig was: geen idee maar dat maakte me ook niet uit. Ik stond er, en dat was wat telde. Dit was mijn tweede Telekids-moment.

Ik baalde dat ik geen fotocamera bij me had. Want dit had ik stiekem toch wel vast willen leggen ‘voor het nageslacht’. Maar ergens ben ik ook blij dat ik dit nooit fotografeerde. Want dit zijn van die momenten die je zelf met je mee wil dragen. Als iets moois dat van jezelf is. Mijn Telekids-ervaringen heb ik altijd een beetje ‘onder de pet’ gehouden. Ik ben niet het type ‘fan’, maar geniet – in die zin – in stilte.

Waarom ik dit schrijf? Er komt – misschien – een derde Telekids-moment. Want voormalig presentatrice Irene Moors maakte via Instagram bekend dat er een tentoonstelling over de eerste tien jaar Telekids komt en eenzelfde meldde ze al in een interview met Ruud de Wild. Die tentoonstelling is vanaf 2 oktober te zien in het Museum van de Twintigste Eeuw.

Aankondiging – (C) Carlo/Irene

Moors en – haar eeuwige partner in crime – Carlo Boszhard nemen de kinderen van toen – die nu veelal zelf ouder zijn – terug in de tijd, toen Harry de Hengst de ster van Jolly Jumper deed vervagen, toen we onze Kanjers allemaal Kenden en jongens hun best deden om achter de geheimen van meiden te komen. Dat moment grijp ik, maar dit keer met camera.