Donderdagavond half 11. Het is al laat als ik naar huis fiets van een gezellig etentje. De volgende dag moet ik immers weer vroeg op, mijn boekenweekgeschenktour moet ik nog volop voorbereiden. De rit verloopt voorspoedig en ik maak wat vaart, tot ik in mijn linkerhoor gegil hoor. In mijn linkerhoek zie ik dat een vrouw hardhandig wordt aangepakt.

Ik rij wat dichterbij, en hoor de vrouw ‘laat me los’ roepen. Haar tegenstander blijft echter hardhandig, maar wat hij roept hoor ik niet precies. Diezelfde persoon merkt mij echter wel op, en roept wat dreigende woorden.

Geen zin in een bloedneus, dus spring ik op m’n fiets om verderop te blijven staan. Ik kijk, en zie de situatie verslechteren. Het gegil wordt harder, what’s next? Ik pak m’n telefoon en bel 112, het enige dat ik kon doen.

Mishandeling en pesten van vrouwen en kwetsbare mensen.

Als er iets is waar ik oprecht boos om wordt is het dit wel. Natuurlijk kun je denken: ‘waar bemoei je je mee, De Boer?’, maar als we allemaal zo denken, dan zou de wereld ten onder gaan.

Daarom zal ik altijd ingrijpen. Misschien niet zichtbaar, maar ik grijp in.

Jij ook?