Mijn biologische (Indiase) moeder en ik hebben een pact kwam ik achter. Het klinkt vreemd, want mijn roots liggen hier en hoe wil je een pact sluiten als je daar niet samen bij bent? Het pact dat ik hier beschrijf is ongrijpbaar, onverklaarbaar maar nodig en logisch.

Een hoop puzzelstukjes vielen deze week ineens samen; de verklaring waarom mijn roots hier liggen en de weerstand tegen deelname aan Spoorloos. Want onderhand heeft half Nederland toch een dringend beroep op m’n verstand getracht te doen om deel te nemen aan eerdergenoemd programma. Hoe vaak iemand wel niet tegen me zei: ‘misschien moet je jezelf eens opgeven voor Spoorloos’. Zeggen ze dit nu puur om mij een duwtje in de rug te geven, of omdat ze zelf zo’n ‘drang’ naar sensatie hebben? Of willen ze ‘hun moment of fame’, omdat ze dan ‘zogenaamd mee mogen naar de uitzending’? Wie weet…

Nu moet je weten dat India anders is dan onze Westerse, tolerante (dat mag gezegd worden!) samenleving. Daar kent men het kastenstelsel, maar ook de druk om maar niet ongehuwd zwanger te worden. Ongehuwde moeders zijn in India hun leven niet zeker, is de afgelopen jaren wel gebleken. Ze worden verstoten of erger. Hetgeen dus ook mijn adoptie verklaard. Yup, ik was daar aan de andere kant écht een ongewenst kind, een bastaardzoon zeg ik met trots, het woord beschouwende als ‘geuzennaam’.

Maar ondanks dat bastaard bestaan, blijft er altijd een onuitwisbare connectie. In ons geval de connectie dat we aan elkaar denken, maar niet zien. Want zij zal die druk niet aankunnen en als goede zoon snap ik haar. Andersom liggen m’n roots nu hier; je roots worden écht niet alleen bepaald door het vlaggetje van ‘t land waar je geboren bent, maar ook je (adoptie)familie heeft hier invloed op. En zo geschiedde; een nieuw pact werd onbewust gesloten. We zien elkaar wel weer boven. Wellicht.

En Boeddha zag dat het goed was.

Namaste