Jaren reed Sinterklaas stilletjes mijn huisje voorbij. Want ik maakte eerder – zo’n twaalf jaar geleden – de keuze om het feest niet meer te vieren. De mores waren er niet naar of hoe noemen ze dat. De tijd vorderde – op vijf december zat ik vaak te zappen langs allerlei Sinterklaasprogramma’s, want ja: wat moet je anders doen?

In een kroeg gaan zitten met andere eenzame zielen? Nee, dat zag ik mezelf niet doen. En dan de hele avond zeker aanhoren hoe eenzaam we wel niet met z’n allen zijn. Eenzaam? Had ik niet eens bij stilgestaan. Ik was vooral bezig met de vraag ‘hoe kom ik de vijfde dit jaar door?’ Dus dat is eenzaamheid. 

‘Waarom was ik ook alweer gestopt met Sinterklaas vieren’, vroeg ik me vervolgens elk jaar af, om maar ‘te onthouden waarom ik gestopt was’: Het groeide zo omdat ik Sinterklaas en Valentijnsdag slechts commerciële prullaria vond. Maar ach, ik studeerde (een deel van de tijd), dus dan zet je je misschien wat meer af tegen gebruiken en tradities. 

Maar dat kon op een gegeven moment geen stand meer houden. En dan ga je kunstmatig proberen je besluit stand te doen houden, want ‘je moet wel consequent zijn’, dacht ik: ‘als je een keuze maakt, moet je er voor de volle honderd procent voor gaan’. Wat dus ook voor geen meter lukt, want het ‘gemis’ blijft.

En zodoende haak ik dit jaar toch weer aan. Slappe knieën? Als je het zo wil noemen, best. Je zou ook kunnen zeggen ‘voortschrijdend inzicht’. Namelijk dat het helemaal niet zo is dat je continu aan een besluit moet vasthouden, er ruimte is voor verandering. Soms moet je wel eens toegeven ‘dat je er anders in staat’. 

De verlanglijstjes zijn binnen, een richtprijs is afgesproken. Hoog tijd dus voor een middagje ‘Sinterklaas inkoperij’. 

Op naar een mooi Sinterklaasfeest!