Patrick. Of beter: ‘de Patrick’. Een Belgisch-Nederlandse film die sinds kort in de Nederlandse (en Belgische) filmhuizen wordt vertoond. Rollen zijn onder meer weggelegd voor de Belgische Kevin Janssens (Patrick), maar ook voor grote namen uit Nederland als Pierre Bokma (o.m. Rundfunk) en Hannah Hoekstra (o.m. Mees Kees). Over een haast absurdistische film waarin rouwverwerking, een hamer en verschillende (camping)belangen de hoofdrol spelen.

Trailer – (C) o.m. Savagefilm

Patrick (38) is manusje-van-alles op de nudistencamping van z’n ouders, waar al jaren een vaste groep aan campinggasten komt. Het lijkt wel alsof er iets aan Patrick mankeert. Is het een autist? Zijn soms wat contactgestoorde gedrag komt op één manier duidelijk tot uiting: één van zijn hamers – zijn favoriete – blijkt gestolen te zijn. Een complete zoektocht langs elk denkbaar plekje volgt. Maar dat is niet het enige waaruit blijkt dat ‘er iets aan de beste man mankeert’. Patrick wordt onbewust ‘gebruikt’ door zijn gasten, want men lijkt er toch enigszins vanuit te gaan dat ‘hij het allemaal toch niet kan handelen, als zijn vader eenmaal is overleden.

Gek of niet?

Patrick versus de opgejutte rest, zou je bijna zeggen. De camping wordt namelijk stevig opgejaagd door types als Herman en z’n vrouw. De rijkaard is voorzitter namens de aanwezige gasten en lijkt een behoorlijke ‘macht’ te hebben. Hij denkt ‘het helemaal gemaakt te hebben’, maar schijn bedriegt. Zijn vrouw Liliane gebruikt Patrick namelijk als ‘neukertje’. Ondertussen proberen Herman en zijn vrouw Patrick na het overlijden van pa de camping af te werken. Dat maakt Herman tijdens een etentje onomwonden duidelijk.

Door alle gebeurtenissen én de manier waarop zijn gasten met hem omgaan, lijkt het inderdaad alsof Patrick een ‘gekkie’ is. Lijkt, want in werkelijkheid blijkt er een waar talent in de 38-jarige man om te gaan. In een volledig ingericht atelier waar hij zelfs slaapt, maakt Patrick allerlei mooie meubels, zoals een stoel waar hij even mee bezig is. Nathalie (Hoekstra), die meekomt met de zelfbenoemde rockster Dustin Apollo (waarvan Patrick de naam niet eens kent), voelt zich eenzaam en belandt uiteindelijk in zijn atelier. Verdriet en eenzaamheid overmannen Nathalie, die eerder haar studie rechten in Brussel opgaf voor haar grote liefde, die achteraf slechts ‘wishful thinking’ bleek te zijn. 

Toch lijken Patrick en Nathalie voorbestemd te zijn. Als één van de weinigen weet Nathalie de talenten van de typische Patrick te herkennen. Ze moedigt hem aan er wat mee te doen. En om meer van zich ‘af te bijten’. Want, zo stelt ze, ‘we moeten beiden van ons leren afbijten’. Als we Nathalie zouden moeten geloven, is zij de vrouwelijke variant van onze mannelijke titelrol. Maar als enige van de camping – als zelfs zijn moeder naar Brussel vertrekt en zijn vader is overleden – is ze er voor hem. Zelfs als duidelijk wordt, dat de hamer waar het allemaal om draait gebruikt is door de zoon van een campinggast om een Zwitser te vermoorden. Het is de eerste échte en heftige emotie van Patrick die we zien. Aan Nathalie om hem op te vangen.

Perfecte mix

De Belgische Tim Mieland heeft onderwerpen als rouwverwerking, omgaan met elkaar maar ook een fenomeen als ‘liefde voor je vak’ op een perfecte manier met elkaar gemengd. Ondanks het soms stuntelig lijkende gedrag van Patrick, blijkt gaandeweg dat we te maken hebben met een topper in zijn vak die zeker wel in staat is om zaken te leren én om leiderschap te tonen, wanneer het nodig is. Hij stelt zich niet ‘bombastisch’ op, zoals campinggast Herman, die eigenlijk alleen maar uit is op macht en geld. De rol van de spreekwoordelijke Oom Dagobert wordt door Bokma zodanig gespeeld, dat hij het bloed onder je nagels vandaan treitert. Zoals Bokma bezig is, krijg je spontaan zin om hem op een bepaald moment ‘de nek om te draaien’. En dat is zoals een slechterik behoort te zijn.

Janssens speelt de rol van Patrick met volle overtuiging, waardoor je écht het idee hebt dat het manusje van alles het nodige mankeert. Janssens schijnt er aardig wat kilootjes bij gegeten te hebben, want als je hem elders ziet, heb je met een spriet te maken (in vergelijking met zijn titelrol). Hoekstra daarentegen speelt een rol waarbij je het gevoel krijgt dat ze ‘het lichtpuntje’ in de duisternis is, alhoewel het overtuigender was geweest als haar rol vernederlandst was. De Rotterdamse Hoekstra is immers dusdanig bekend van onder meer haar rollen in ‘Assepoester, een modern sprookje’ en ‘Mees Kees’, dat je er eigenlijk op rekent dat je die Rotterdamse tongval krijgt. 

Al dit alles bij elkaar opgeteld, maakt De Patrick een film die je absoluut moet kijken. Gewaarschuwd moet er wel worden over het feit, dat er aardig wat ‘naakt’ in de film zit. Maar voor wie het verhaal goed volgt, kán daar doorheen kijken. Het verhaal zit namelijk goed in elkaar doordat alle elementen zoals rouwverwerking met elkaar in evenwicht zijn. Een absolute 8,5 voor deze film.