Zo. Het is weer tijd om terug de tijd in te gaan, naar iets dat bijpassend is voor de tijd van het jaar (zomer). Wij – inmiddels opgegroeide kids uit de jaren ‘90 – gingen maar wat graag naar een pretpark waar wij de baas waren. Eenmaal de grens over werden we begroet door de Gouverneur en z’n gevolg, daar in het Land van Ooit.

Waarschijnlijk zeg ik niets vies met ‘dat wij vroeger ook weleens de baas wilden zijn’. Dat kon in het Land van Ooit, dat geopend was van 1989 tot 2007 en zelfs een Belgisch zusje kreeg. De sage rond het Land waar kinderen de baas waren, werd bedacht en ontwikkeld door voormalig Efteling-directeur Marc Taminiau.

Wildebras en Rondalia

Maar laten we beginnen met de hele sage rondom dat park.

Graaf Wildebras woonde samen met zijn vrouw gravin Rondalia in Het Roze Kasteel van Ooit. Op een enkeling na, waren beiden erg geliefd onder de Ooiters. Een van die enkelingen was Stor de Bostor, die smoorverliefd was op de gravin. Stor ontvoerde op een zekere dag Rondalia; iedereen zette alles op alles om haar te bevrijden. Het waren uiteindelijk echter de tranen die haar vrijgeleide betekende, maar wel op voorwaarde dat zij een jaar later met Stor zou trouwen. In het tussenliggende jaar mocht ze verder niemand aankijken, omdat diegene zou veranderen in een eend.

Rondalia hield woord en keerde terug naar Wildebras, waar bij terugkeer een groot feest werd georganiseerd. Iedereen was in een feeststemming, behalve Rondalia zelf. Ze had immers een afspraak, en liet daarop alle spiegels in het Kasteel stukslaan en droeg vanaf dat moment altijd een grote hoed, zodat ze niemand aan zou kunnen kijken. Wildebras begreep niets van Rondalia’s rare manieren, en zocht dan ook een jaar lang naar manieren om zijn vrouw op te vrolijken. Niets hielp, helaas.

Zwanen

Het moment kwam dat de graaf zijn gravin ten huwelijk vroeg, met daarop – natuurlijk – een volmondig ‘ja’ van Rondalia. Natuurlijk werd er wederom gefeest, maar Stor had op dit moment gewacht. De tovenaar verscheen op het feest, maar viste achter het net. Immers hadden Wildebras en Rondalia elkaar al het ja-woord gegeven. Dat maakte dat Stor de twee vervloekte met de woorden: ‘Ach jee, kijk ze daar nu staan, domme, domme onverdaan, Jij had erewoord gedaan! Nu verander ik jou én die graaf van je, In een witte en een zwarte zwaan!’

En zo geschiedde…

De graaf en gravin veranderden in zwanen, maar door hun liefde voor elkaar gebeurde er een klein wonder: graaf Wildebras niet in een zwarte zwaan, maar in een zwart-witte. Gravinne Rondalia veranderde niet in een witte zwaan, maar in een wit-zwarte. Tot grote walging van Stor, die juist hunkerde naar zoveel liefde. Hij trok zich dan ook terug in het OerOudWoud.

De twee zwommen gedurende het bestaan van het themapark in een speciaal aangelegde vijver in Reuzenland, ‘de Traan’ genaamd. Ook maakten ze dagelijks een rit met een ‘Glazen Sleep’, die getrokken werd door de schimmel Mooi.De Gouverneur van Ooit is de enige die met hen kan praten, in het Zwaans. En Stor, die hoor je, als je heel goed luistert, nog steeds jammeren in zijn hol.

Ridders

Rondom Wildebras en Rondalia is dus een heel thema ontwikkeld, maar de nadruk lag op ridders en andere personages. Wie kent bijvoorbeeld Ridder Graniet (Sterker dan ik kan niet) nog? Of De Luie Lakei? Die laatste schitterde – samen met onder meer Kloontje het Reuzenkind, Dame Grandeur en Sap de Aardwortel in het sbs6-programma ‘Kinderen zijn de baas’.

Bekende Nederlanders

Sinds de oprichting van het Land van Ooit sloeg de Gouverneur van Ooit jaarlijks een bijzonder persoon tot Baron of Barones van Ooit. Deze titel werd uitgereikt aan een persoon die zich er zijn of haar hele leven voor heeft ingezet om kinderen gelukkig te maken. Zo werden Peter Jan Rens (meneer Kaktus), Annemiek Hoogendijk (mevrouw Stemband), oud-premier Wim Kok (1994 – 2001) en Ali B. in de ‘adel’ verheven.

Ooit gaat de grens over: het begin van het einde

Het Land van Ooit was tot 2007 een belangrijk park in Nederland. Want in dat jaar, kwam het sprookje ten einde. Het einde werd eigenlijk al ingeluid door de opening van het Land van Ooit in het Belgische Tongeren. Het ging om een sprookjeswereld in Tongeren met uitgesproken Romeinse accenten en was de helft kleiner dan haar Nederlandse broertje.

De compacte zus was meteen een wereldprimeur, want het ging om een dagrecreatiepark op een relatief klein gebied, maar met alle kenmerken van een nationale attractie. Op termijn konden er – als alles naar wens verliep – 250 mensen aan het werk. Het park moest meer dan 150.000 bezoekers per jaar gaan trekken. Het Tongerse Land van Ooit werd ommuurd door groen- en steenwallen met een Romeins karakter.

In het park stond een standbeeld van Ambiorix en zou er ook nog een theatercomplex gekomen zijn. Een tweede fase voorzag in een zwemparadijs en een themahotel. Het doel was “de geschiedenis van de stad Tongeren door middel van amusement educatief te vertalen naar de bezoekers”. Het pretpark was in vier delen gesplitst: Het Land van Ooit, Ooit Gedacht aan Waterkracht, Ruige Route en Rijk Romeins.

Maar het mocht niet baten…

Het park heeft slechts kort open mogen zijn, namelijk van 16 juni 2007 tot 28 augustus, datzelfde jaar. En aan die sluiting gingen al allerlei problemen vooraf. Het begon met de directie die ontslag nam, rond de opening. Ook het aantal bezoekers bleef achter – slechts 50.000 in twee maanden tijd werden er genoteerd, terwijl 75.000 het minimale was om de tent overeind te houden.

Allerlei problemen gingen de sluiting van Ooit vooraf. Zo nam reeds bij de opening de directie ontslag. Verder waren er slechts 50.000 bezoekers op twee maanden tijd. Dit werd geweten aan het slechte weer en de lauwe publieke belangstelling. Om rendabel te zijn, moest Ooit op die tijd minimum 75.000 bezoekers over de vloer krijgen. Andere problemen waren meningsverschillen tussen de eigenaar en de stad Tongeren. Het werd uiteindelijk een stevig gevecht waarbij uiteindelijk deurwaarders een beslag van ruim twee miljoen euro in beslag namen. Op 28 augustus 2007, ongeveer twee maanden na opening, werd het faillissement van Ooit aangevraagd door de uitbater. Wat er met de infrastructuur en de omgeving zal gebeuren, is niet bekend. Het laatste weekend van augustus 2007 was er gratis toegang voor bezoekers. Dit waren de laatste dagen dat Ooit Tongeren open was.

Hetgeen hierboven omschreven is, is slechts een topje van de naslepende ijsberg. De nasleep betekende namelijk onder meer dat de eigenaar in 2013 is veroordeeld voor faillissementsfraude.

Ook einde in Nederland

Op 21 november 2007 werd ook Het Land van Ooit in Nederland failliet verklaard. Het park ging in 2006 al eens eerder over de kop, maar maakte een doorstart met een tegenvallend bezoekersaantal. Het weer en hoge opstartkosten speelde het park parten. In maart 2008 eindigde het sprookje echt: alle spullen gingen onder de hamer.

Poort van Heusden

Het park is echter bewaard gebleven. De gemeente Heusden kocht de grond en draagt zorg voor het natuurgebied en kasteel. Tegenwoordig is het ‘De Poort van Heusden’. Januari 2009 heeft de gemeente Heusden de naam van het park veranderd in Poort van Heusden. Het park zal worden opengesteld als wandelgebied en is daarmee voor iedereen vrij te bezoeken.

Jaren later. De restanten van de troonzaal en andere overblijfselen uit de vervlogen tijden zijn met de grond gelijk gemaakt. Het Roze Kasteel en de soldaten in het water, zijn de laatste resten die zijn bewaard gebleven van het vroegere Land van Ooit. Het land, waar kinderen de baas waren.

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op