Twee postbedrijven in Nederland smelten later dit jaar samen tot één groot postbedrijf. De één heeft 18.000 bezorgers, de ander 16.000. Nederland krijgt mogelijk weer een nationaal postbedrijf. Iets dat we tot eind jaren ‘90 hadden. Het was dé tijd waarin post bezorgen zelfs nog een echt beroept – beter nog: een ambt was’.

De postbode oude stijl was een waar begrip. Trots ben ik erop, dat ik deel mocht uitmaken van die groep. Weliswaar één dag – en in de vakanties meer – per week, maar net zo eervol als dat van een fulltimer. We hebben het over een tijd, dat deze baan nog garant stond voor een goed gezinsinkomen, een tijd dat het werk nog een ‘ambt’ was.

We waren ambtenaar, ja. Met wel één grote verantwoordelijkheid. Die niet dagelijks urenlang koffie zit te drinken. Want je bezorgde niet alleen de normale poststukken, ook pakketten en aangetekende brieven behoorden tot je terrein. Sommigen zelfs, waren van dien aard dat die niet zonder legitimatie verspreid mochten worden. Maar allemaal hadden we één doel: het tijdig bezorgen van de post, no matter what…

In die tijd had je nog volop grip op je eigen postwijk. ‘s-Morgens fietste je in alle vroegte naar je standplaats, alwaar je handmatig je post sorteerde. Jaren later kwam daar de machinepost bij, dus er werd wat werk uit handen gehaald. Na je voorbereiding, nog even snel twee tosti’s pakken voor samen …. 0,75 eurocent (met een dubbele laag ketchup!), waarna je de kuiten nam richting je wijk, waar bewoners veelal smachtend op je zaten te wachten.

Ja, de postbode – mooi was die tijd. We maakten feitelijk deel uit van de leefwereld van de inwoners. Vreemd moest je niet staan te kijken, als je in de zomermaanden een koud colaatje kreeg om de dag door te komen. Of de wintermaanden – als het sneeuwt, binnengevraagd worden voor een lekkere kop chocomelk (dank, bewoners aan de Citadellaan!). Wij brachten hun post op tijd, met als dank een hoop waardering.

Maar de tijd van weleer is niet meer. De jaren veranderden, en zo ook het ‘postgedrag’ van de mensen. Steeds meer communicatie verschoof naar online kanalen. E-mail, sms, WhatsApp en social media; ze wonnen in vogelvlucht terrein. Niet heel vreemd natuurlijk, want via al die online kanalen hoort de ontvanger je verhaal veel eerder.

En tegelijkertijd kwamen ook Sandd en DHL met een bezorgdienst, waarvan die eerste tot de dag van vandaag nog altijd post bezorgt. Zelfs PostNL kwam met een prijsvechter; Netwerk VSP, die inmiddels weer opgedoekt is.


Het gevolg was dat de postbode met statuur langzaam ‘uitstierf’. Want het is nu eenmaal zo, dat je met minder post geen fulltime banen kunt vullen. De functie van postbode werd overigens vervangen door een parttime postbezorger; voornamelijk studenten, scholieren en ander spul dat iets voor ‘erbij’ zocht. Ook uitkeringsgerechtigden, en lieden van de sociale werkplaatsen, worden dankbaar als personeel ingezet.

Maar PostNL en Sandd willen samen één bedrijf worden, dus er zijn weer kansen voor hen die het ambacht uitvoeren. Of de posterijen die kans grijpen, valt nog maar te bezien, want vrouwe Fortuna is wispelturig. De fusie hoeft dus geen ‘verbetering’ te zijn, maar de tijd zal dit moeten uitwijzen. Tot die tijd kunnen we in ieder geval genieten van Postman Pat!

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op