Dinsdag schreef ik dat de Railcatering bij NS vernieuwd is. Een afwisselender assortiment en zelfs broodjes zijn er te verkrijgen. Het riep een beetje herkenning met vroeger op, toen Railcatering nog Railtender was. En wat velen niet weten, is dat dát mijn allereerste probeersel voor een bijbaantje ooit was!

Nee, er zijn geen foto’s van mij in kleding van de Railtender. Helaas dus voor de sensatiezoekers! Het was dan ook slechts een blauwe zaterdag dat ik met kar en al (toen hadden we nog trolleys) op Eindhoven in de trein stapte en naar Utrecht en Amsterdam doorreed. 

En daar ga je dan. Onder begeleiding van een meer ervaren steward, leer je de fijne kneepjes van het vak en met name ‘hoe om te gaan met die kar?’ De trein – met al z’n hobbels – vormden veelal een obstakel om de trolley voort te bewegen. In een enkeldeks trein ging het nog wel, in dubbeldekkers ging het nog weleens mis: liftjes die niet honderd procent werkten én de overgang: het was een drama. 

Je moet je voorstellen: ik ben was toen amper 1,60 meter, woog misschien een kilootje of 40, 44 én was nou niet bepaald de sterkste van de klas. De schone taak was de kar voorzien van koffie, thee, koude drankjes, snoep én broodjes door de trein heen te bewegen.

Het contact met de (mede)reiziger en het NS-personeel was dan ook leuk en gezellig: van omroepen en verkopen tot onderweg zijn richting werkplek – in werkkleding: plaatsnemen in het conducteursverblijf van de trein. Goed geregeld. Maar helaas. Ik werd het niet. Na een blauwe zaterdag werd me toch vriendelijk geadviseerd verder te kijken.

De koffieverkoper. Al vele jaren een begrip in de trein. In de vroegere jaren hadden ze zelfs een vaste plek in de trein, hoorde ik laatst uit familiekringen. In de tijd dat zij met de trein naar school gingen, bevond de koffieverkoper zich in een restauratierijtuig waar hij koffie en broodjes (en in sommige treinen zelfs warme maaltijden) verkocht. In de jaren ‘90 nam de bekende bedrijfscateraar Albron (ook bekend van Center Parcs) de catering over waarmee er ook met trolleys gereden werd. 

Tot 2002. NS besloot de catering uit de binnenlandse treinen af te schaffen. Tot grote teleurstelling van reizigers, waaronder mezelf. Ja, het is leuk om vooraf op de stations al je te laten verleiden door al het lekkers dat de wereld ons te bieden heeft (als ik alleen al naar Utrecht Centraal kijk, waan ik me in Luilekkerland), maar juist onderweg krijg ik vaak zin in wat te knagen. Nu kun je wel zelf allerlei eten meenemen, maar wat als ‘t niet genoeg is?

Dat riepen meerdere mensen. In 2005 keerde Railtender – onder de naam Railcatering – dan ook terug. Toen nog met een vrij beperkt assortiment (voornamelijk drankjes en kleine versnaperingen), maar gaandeweg kwam er steeds meer bij. Inmiddels is Railcatering een transformatie ondergaan – schreef ik al – en zijn er zelfs weer broodjes te verkrijgen. De catering begint weer terug op het oude niveau te komen, zij het zonder trolley.

Nu is het vooral hopen dat NS meer mensen vind om dit werk te mogen doen.