Tien jaar Telekids in één expositieruimte tentoongesteld. Carlo en Irene openden woensdag in een goed gevuld Museum van de Twintigste Eeuw de tentoonstelling ‘De Pittige Telekids-collectie’. Alles waarvan je dacht dat het voorgoed van de aardbodem verdwenen was, is nu onder één dak te vinden. 

En dat die tentoonstelling er kwam is niet zo vreemd helemaal niet zo vreemd, want Telekids had in de nineties regelmatig een marktaandeel van 60 (!) procent, een percentage dat nu niet meer denkbaar is. Boszhard hield een simpele rekensom voor: ‘van de tien kinderen keken er acht televisie en zes naar Telekids. De overige twee zaten dan vooral bij de publieken. Om directeur Hans Stuijfbergen ook in deze te citeren: ‘Telekids is cultureel erfgoed’.

Heel veel mensen

De opening van deze tentoonstelling trok dan ook veel, heel veel mensen. Pers, fans of liefhebbers (ik vind ‘fan’ zo’n naar woord), de ‘buurtcrew’ van destijds én van 2019 – cameramensen, opnameleiders, een decorbouwer uit mijn oude buurt (!), vrienden en familie van Boszhard en Moors en twee presentatoren, die twee van Telekids-afgeleide programma’s maakten: Danny Rook (NOW TV) en Anniko van Santen (wat ook tot een kort weerzien leidde).

Een klus op zich: terughalen van relikwieën

Wie vanaf donderdag altijd al iets wilde zien dat te maken had met Telekids, kan nu letterlijk alles terugvinden uit die tijd. Alles terughalen was al ‘een klus op zich’. Zo bleek het ‘Ken je Kanjer’ hart via Marktplaats verkocht te zijn. En de ‘Vraag maar Raak’ stoel – de stoel waarop Boszhard en Moors ‘de gast van de dag’ ontving – bleek al ‘van kamer naar kamer’ verhuisd te zijn, aldus eigenaar Maiko van Bakel (in het verleden tevens presentator bij Fox Kids). Het is slechts één teken dat het populaire kinderprogramma nog altijd leeft.

Dit bericht bekijken op Instagram

De #opening!

Een bericht gedeeld door AchWat (@achwatvanchris) op

Studioset

Het Museum van de Twintigste Eeuw is nu dus de ‘Telekids-thuishaven’. Harry de Hengst begroet ons bij de ingang, terwijl Boszhard en Moors ons – na de officiële opening te hebben gedaan – voorgaan richting expositieruimte: Een groot doek en diverse vitrines met draaiboeken zoals die van de Megadag, promotiemateriaal van de zogeheten Telekids Roadshow en tijdschriften brengen je naar dé studioset uit 1997 mét ‘Vraag-maar-Raak’ stoel. Ook de boekentoren – die tussen 1995 en 1996 op de set stond, heeft men teruggevonden. Leuk weetje: als kind dacht ik altijd dat die boekentoren écht was. Nee dus. Die was nep. Of die toren echt of nep was, die vraag kreeg uitvoerend producent Muriloff nooit. 

Spiraal

Enkele meters verderop klinkt er gepiep. Het is de spiraal, een spel dat onderdeel was van de ‘Mega Blubber Power Race’, zo’n race waar twee klassen tegen elkaar strijden. De Telekids van toen, die van nu en enkele ouderen proberen met volle overtuiging het spel tot een goed einde te brengen. ‘Wat een toestand’, zou Jessica (gespeeld door Moors) uit Pittige Tijden gezegd hebben, waarvan haar decor enkele meters verderop stond.

Vroeger was er wel kritiek

Maar Telekids. Was dat niet dat programma waar onze ouders vroeger bak-ken vol kritiek op hadden? Carlo Boszhard die in 1992 Irene Moors al een keer verving en in 1993 met laatstgenoemde een duo volgt, heeft er een simpele verklaring voor: ‘het was niet educatief’.

Nee, het was een soort ‘nationale kinderoppas’, zoals voormalig uitvoerend producent Daphny Muriloff een keer in een landelijk dagblad zei. 

‘Het kon ons niks schelen’

Voor het educatieve verhaal – tja – daarvoor moest je bij de Publieken wezen. Programma’s van weleer als Villa Achterwerk en Alles Kits legden het frequent af tegen de kindvriendelijke reus van RTL: ‘er werden bakken met geld tegenaan gesmeten, maar er keek niemand’, aldus Boszhard. De voormalige RTL4-baas uit die tijd, Bert van der Veer, herkent wat Boszhard hier zegt: ‘in die tijd kon alles. Het kon ons niet schelen of het wel of niet educatief was. Het was immers commerciële televisie. De kritiek herkende hij overigens niet.

Waar doet dit ook weer aan denken? Juist ja

Terug naar de ouderlijke kritiek. Of bezorgdheid, zo je wilt. Eigenlijk zou je het als een ‘herhaling van zetten’ kunnen zien. Want in de jaren ‘50 was een soortgelijke gang van zaken zichtbaar, toen ‘Rock ‘n Roll’ in opkomst was. De ouderen van toen vonden het maar niks; terwijl zij keurig waren opgevoed en niets deden wat God verboden had, ging de muziekstroming daar juist keihard tegenin. Datzelfde leek met Telekids ook te gebeuren. Alhoewel je het ook met de ‘hippie’ generatie zou kunnen vergelijken: ‘niets moest, alles mocht’.

Grondlegger

Maar je zou wel kunnen stellen dat het programma grondlegger van hedendaagse televisie, denken Moors en Boszhard. Niet alleen voor kindertelevisie, maar ook voor volwassenen: ‘met name omdat het live was’. Dat lieten ze immers ook zien met ‘Life4You’, een programma-idee dat Boszhard en Moors best nieuw leven zouden willen inblazen. Een programma als Telekids zou het nu overigens niet meer goed doen: ‘inmiddels zijn velen al overgestapt naar YouTube’, zo gaf Irene al eerder aan. Dat wordt later door één van de voormalige backstage medewerkers – de buurtcrew – bevestigd, wiens kind al zoiets had van ‘wat is dit’.

En na de tentoonstelling?

De tentoonstelling is tot juni 2020 te zien. Wat er daarna met de spullen gebeurt is nog niet duidelijk. Veel van de relikwieën gaan – vanzelfsprekend – terug naar hun rechtmatige eigenaar, maar ongetwijfeld blijft er een hoop over. Moors heeft al tussen neus en lippen op televisie laten weten er nog niet zeker van te zijn of ze alles wel terug wil. In dat licht is het inderdaad vreemd – bijna schandalig – dat het Instituut voor Beeld en Geluid nog niets heeft laten horen.

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op