‘Ga eens een kickboxen of een andere vecht- of zelfverdedigingssport doen’. Deze tip kreeg ik een tijdje geleden en vandaag was dan de ‘vuurdoop’. Want om nou te zeggen dat ik een krachtpatser of vechtersbaasje ben…. nah. Ik voer geen gevechten, maar hooguit eendjes. Kortom, ik ben best wel een watje (maar wel jullie watje).

Kickboxen is het trouwens niet geworden. Nee goh, zie je mij al met bokshandschoenen aan een partijtje kickboxen (ik weet al niet eens wat erover te schrijven dus ga maar na). Maar de Oosterse vechtsporten hebben me altijd geboeid. Mede aangewakkerd door m’n lichtelijke Power Rangers ‘verslaving’ (overdreven), zoek ik m’n heil bij Aikido.

Harmonie, energie en weg

De naam – die “de weg van het samenkomen met Ki” betekent – is een Japanse krijgsdiscipline met een sterk filosofische inslag, die in het begin van de 20e eeuw door Morihei Ueshiba ontwikkeld werd. Ai betekent “samenkomen, samenbrengen”, ook wel  “harmonie”. Ki betekent onder meer “energie”. Do – tot slot – betekent: “weg” als in levensweg of morele methode. Oké, een diepere betekenis, dus een ingang.

En daar stond ik dan, in m’n trainingsbroek en witte shirtje. Op blote voeten, want sokken en schoenen zul je er niet snel vinden. Met eerst een ‘ritueel’ en niet veel later doe ik m’n eerste oefeningen. Met horten en stoten, maar ja: eerste keer hé. Toch lukte het me om er eentje ‘neer’ te krijgen. Klinkt oneerbiedig, maar wat me het meest is bijgebleven: doe het met respect voor de ander. Dat gaat goed, hoewel ik soms het idee had even net iets te ver te gaan.

Zelf ook even onderuit gaan hoort erbij. Dat voel je wel, zo’n eerste keer. Gelukkig geeft ‘Sensai’ me de tip ‘kloppen op de grond’. Zo weet m’n tegenstander wat de grens is. Hmm, dat kloppen moet dus nog beter. Ik kreunde een paar keer of hield me stil. Of erger: ik schoot in de lach.

Past wel bij me

Anderhalf uur gaat trouwens wel snel, dus de les was ook zo voorbij. En nu ik dit zo zit te typen, bedenk ik me: ‘past best wel bij me’.

Dus volgende week weer?

Aikiyes!